Wetgeving elektronische handtekening
Veel organisaties vragen zich vaak af wat nu de stand van zaken is in verband met het gebruik van een elektronische handtekening. Bijgaand een overzicht van de juridische werking.
Op 21 mei 2003 is de Wet Elektronische Handtekening in werking getreden. Deze wet hield de aanpassing van voornamelijk het Burgerlijk Wetboek (boek 3 en boek 6) en de Telecommunicatiewet in.
Het doel van een elektronische handtekening ligt erin om te voorzien in:
* Zekerheid over identiteit van de afzender van elektronische gegevens (authenciteit);
* Zekerheid over de onveranderlijkheid van verzonden elektronische gegevens (integriteit).
De definitie van de elektronische handtekening staat in art. 15a boek 3 BW . Onder elektronische handtekening wordt een handtekening verstaan die bestaat uit elektronische gegevens die zijn vastgehecht aan of logisch geassocieerd zijn met andere elektronische gegevens en die worden gebruikt als middel voor authentificatie.
Dit betekent dat een handtekening die niet voldoet aan deze basisdefinitie dus geen elektronische handtekening IS.
Te denken is bijvoorbeeld aan:
* Username/password;
* Op een website “akkoord” of “bestellen” klikken;
* Het meesturen van een gescande handtekening.
Waarom is het van belang om te weten of een methode een elektronische handtekening oplevert?
Definitie Boek 3 BW (art. 15a):
Een elektronische handtekening heeft dezelfde rechtsgevolgen als een handgeschreven handtekening, indien de methode die daarbij is gebruikt voor authentificatie voldoende betrouwbaar is, gelet op het doel waarvoor de elektronische gegevens werden gebruikt en op alle overige omstandigheden van het geval.
Als er dus geen sprake is van een elektronische handtekening is er ook geen gelijkstelling met de handgeschreven handtekening. Dat wil overigens niet zeggen dat er onder omstandigheden dan juridisch niets zou zijn, maar het heeft niet persé dezelfde rechtsgevolgen als een handgeschreven handtekening.
Er zijn grofweg 3 soorten elektronische handtekeningen te onderscheiden:
1. De gewone elektronische handtekening;
2. De geavanceerde elektronische handtekening;
3. De gekwalificeerde elektronische handtekening.
1. De gewone elektronische handtekening
Deze handtekening bestaat uit elektronische gegevens die zijn vastgehecht aan of logisch geassocieerd zijn met andere elektronische gegevens en wordt gebruikt als middel voor authentificatie.
2. De geavanceerde elektronische handtekening
Aan deze handtekening zitten 4 eisen:
1. Zij is op unieke wijze aan de ondertekenaar verbonden;
2. Zij maakt het mogelijk de ondertekenaar te identificeren;
3. Zij komt tot stand met middelen die de ondertekenaar onder zijn uitsluitende controle kan houden; en
4. Zij is op zodanige wijze aan het elektronisch bestand waarop zij betrekking heeft verbonden, dat elke wijziging achteraf van de gegevens kan worden opgespoord.
3. De gekwalificeerde elektronische handtekening
Dit is een GEAVANCEERDE elektronische handtekening die bovendien:
* Is vervaardigd met een certificaat, uitgegeven door een bij de Opta ingeschreven Certificatiedienstverlener (TTP);
* Welk certificaat door de TTP is aangemerkt als “gekwalificeerd” (staat in het certificaat);
* Is gemaakt met een “veilig middel” (bijv. goedgekeurde smartcard, usb token); en
* Bij de afgifte de toekomstige gebruiker “face to face” is gecontroleerd op diens identiteit (niet bijvoorbeeld per post met een kopie-legitimatiebewijs).
Wat is nu het juridische verschil?
De gekwalificeerde elektronische handtekening is in bewijsrechtelijk opzicht gelijk aan de handgeschreven handtekening: de rechtsgeldigheid wordt aangenomen. Als iemand beweert dat de handtekening “vals” is, moet dit worden bewezen door wederpartij.
Van andere elektronische handtekeningen moet in principe de ondertekenaar bewijzen dat de gebruikte handtekening voldoende betrouwbaar en dus rechtsgeldig is, tenzij de rechter een omgekeerde bewijslast formuleert.
Snel en efficiënt aan de slag met een elektronische handtekening? Kijk op www.ondertekenen.nl!
